Home / ஈழம் / தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் தமிழ்நாடும் – இந்தியாவும்

தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் தமிழ்நாடும் – இந்தியாவும்

முன் குறிப்பு: முரண்பாட்டில் இரு வகை உண்டு. ஒன்று நட்பு முரண்பாடு. இன்னொன்றுப் பகை முரண்பாடு. இப்படிப் பண்பால் வேறுபட்ட முரண்பாடுகளைப் பண்பால் வேறுபட்ட வழிகளில்தான் தீர்க்க வேண்டும். பெரியாரிய இயக்கங்கள் பல இருக்கின்றன. அவற்றிற்கு இடையே முரண்பாடு உண்டு. அவை கருத்தியல் அளவில் நட்புத் தன்மை வாய்ந்தவை. பெரியாரிய இயக்கங்களுக்கும் ஆர்.எஸ்.எஸ்., வி.எச்.பி. போன்ற இந்துத்துவ இயக்கங்களுக்கும் இடையேயான முரண்பாடு, கருத்தியல் அளவில் பகைத் தன்மை வாய்ந்ததாகும்.

”முதன்மை முரண்பாட்டின் வாழ்வும் வளர்ச்சியும் ஏனைய முரண்பாடுகளின் வாழ்வையும் வளர்ச்சியையும் தீர்மானிக்கின்றது அல்லது அவற்றின் மீது செல்வாக்குச் செலுத்துகின்றது” – மாவோ

தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் தமிழ்நாடும் இந்தியாவும் நேர்வகையாகவும் எதிர்வகையாகவும் தலையிட்டு வந்துள்ளன. (தமிழகம் எதிர்வகையாகச் செயல்பட்டுள்ளதா? என்றால் இராசீவ் கொலைக்குப் பின்னான காலக்கட்டத்தில் தமிழகத்தின் வலிமை வாய்ந்தக் கட்சிகள் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு வெளிப்படையாகவே எதிராக நின்றன.) வரலாற்று வழியிலும் புவியமைப்பு வழியிலும் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் வளர்ச்சியைப் பாதிப்பதில் இவ்விரண்டும் முதன்மையானப் பங்காற்றி வருகின்றன.இங்கு

 இந்தியா என்பது இந்திய ஆளும்வர்க்கத்தையும் அதன் கையில் இருக்கும் இந்திய அரசையும் குறிக்கும்.

 தமிழ்நாடு என்பது இந்திய அரசமைப்புக்குள் வாழும், இந்திய ஆளும் வர்க்கத்தில் பங்கு வகிக்காத, தமிழ்த்தேசிய இன மக்களைக் குறிக்கும்.

 தமிழீழம் என்பது சிங்களப் பேரினவாத அரசமைப்புக்குள் வாழும் தமிழீழத் தமிழ்த்தேசிய இன மக்களைக் குறிக்கும்.
இந்த மூன்று தரப்போடு, சிங்களம் என்ற நான்காம் தரப்பையும் இணைத்துக் கொண்டு தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் வளர்ச்சி மீதான இந்த ஆய்வை மேற்கொள்வதே பொருத்தமாக இருக்கும்.

 சிங்களம் என்பது சிங்கள ஆளும்வர்க்கத்தையும் அதன் கையில் இருக்கும் சிங்கள அரசையும் குறிக்கும்.

இந்தியா, சிங்களம் ஆகிய இவ்விரண்டும் ஏற்கப்பட்ட (அங்கீகரிக்கப்பட்ட) அரசுகளாக இருக்கின்றன. தமிழீழ மக்கள் தமக்கான அரசுரிமைக்காகப் போராடி வருகின்றனர். தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரை மிகச் சிறியதோர்க் கூட்டம் இந்திய ஆளும் வர்க்கத்தில் பங்கேற்றாலும், பெரும்பான்மை மக்கள் தமக்கான கூட்டு உரிமையைப் பயன்படுத்த முடியாதவர்களாக இருக்கின்றனர்.

(இதில் மேற்குலக அரசுகளுக்கிடையேயான முரண்பாடுகள், அமெரிக்கத் தலைமையிலான மேற்குலகத்திற்கும் சீனாவுக்கும் இடையேயான முரண்பாடு, இந்தியாவுக்கும் சீனாவுக்கு இடையேயான முரண்பாடு என்று இலங்கைக்கு வெளியே இருக்கும் பல்வேறு அரசுகளுக்கிடையேயான முரண்பாடும் அவர்கள் எந்த அணியில் இருக்கின்றார்கள் என்பதையும் இணைத்துப் பின்வரும் கட்டுரை எழுதப்படவில்லை. அவையும் இப்போராட்டத்தின் வளர்ச்சியைத் தீர்மானிப்பதில் பங்காற்றி வருகின்றனவென்றாலும் மேற்கூறியச் சிங்களம், தமிழீழம், தமிழ்நாடு, இந்தியா ஆகிய இந்நான்கிற்கும் இடையேயான முரண்பாடுகளே, அவற்றின் தீர்மானகரமான பாத்திரத்தின் காரணமாக இங்கு விரிவான விவாதத்திற்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டுள்ளன.)

தமிழீழம்:

தமிழீழத்தைப் பொருத்தவரை, கடந்த 65 ஆண்டுகால வரலாற்றில் சிங்கள- பெளத்தப் பேரினவாதத்தினுடனான முரண்பாடே முதன்மை முரண்பாடாக இருந்து வந்துள்ளது. உண்மையில் இதுவே தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டமாகும். குறிப்பாக, 1987 ஆம் ஆண்டு முதல் 1990 ஆம் ஆண்டு வரையான காலக்கட்டத்தில் தமிழீழத்தின் வரலாற்றில் இந்திய விரிவாதிக்கத்தினுடனான முரண்பாடு முதன்மை முரண்பாடாக இருந்துள்ளது. 1990 ஆம் ஆண்டு முதல் 2009 ஆம் ஆண்டு வரையிலான காலக்கட்டத்தில் சிங்களப் பேரினவாதமும் இந்திய விரிவாதிக்கமும் இணைந்து முதன்மை முரண்பாடாகப் பங்காற்றின. இவை தவிர்த்துத் தமிழீழச் குமுகத்தின் (சமூகத்தின்) அக முரண்பாடுகளான சாதி, மதம், பிரதேச முரண்பாடுகள் முதன்மை முரண்பாடுகளாக இருக்கவில்லை. ஆனால் இம்முரண்பாடுகள்தான் உண்மையில் சிங்களப் பேரினவாதத்திற்கு எதிரான தமிழீழத் தேசியவிடுதலைப் போராட்டத்தின் வலிமையைத் தீர்மானிப்பதில் முதன்மைப் பங்காற்றி வந்துள்ளன. இந்த முரண்பாடுகளை வெகுசிறப்பாகக் கையாள வேண்டியது தமிழீழ விடுதலை ஆற்றல்களின் தவிர்க்க முடியாத வரலாற்றுக் கடமையாகும்.

eelam_map002

குறிப்பாக மத, மண்டல (பிரதேச) முரண்பாடுகளைக் கையாள்வதற்கான வேலைத் திட்டம் வேண்டும். தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் வலிமையை மதிப்பீடு செய்வதில் அதன் உள்முரண்பாடுகளான தமிழ் இசுலாமியர்களுக்கும் ஏனைய மதங்களைச் சேர்ந்த தமிழர்களுக்கும் இடையேயான முரண்பாடும், வடக்கிற்கும் கிழக்குக்கும் இடையேயான முரண்பாடும் எப்படிக் கையாளப்பட்டுள்ளன என்பதுதான் அடிப்படைக் காரணியாக இருக்கின்றன. இவை தவிர இலங்கைத் தீவுக்கு வெளியே தமிழீழத்திற்கும் இந்தியா – பாகிசுதான் போன்ற நாடுகளுக்கும், தமிழீழத்திற்கும் அமெரிக்கா – சீனா போன்ற வல்லரசு நாடுகளுக்கும் இடையேயான முரண்பாடுகள் இருக்கின்றன. இவற்றில் ஈழத்திற்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையேயான முரண்பாடு ஈழத்தமிழர்களுக்கு அடிப்படை முரண்பாடாக அமையக்கூடும். தமிழீழத்தைப் பொருத்தவரை சாதி, மத, மண்டல உள்முரண்பாடுகள் கையாளப்படுவதில் இருந்துதான் தமிழீழத்தேசியம்கூட முழுமையடைய முடியும். ஒரு தேசிய குமுகமாக தமிழீழ மக்கள் உருப்பெற முடியும். தமிழீழ தேசிய விடுதலைப் போராட்டத்தின் அகஆற்றல் பன்மடங்குப் பெருகும்.

சிங்களம்:

சிங்களத்தைப் பொருத்தவரை, சிங்களத் தேசிய இனத்தின் தற்கால வரலாற்றை மட்டும் எடுத்துக் கொள்வோம். சிங்கள தேசியம் என்பது சிங்கள பெளத்தப் பேரினவாதமாக வளர்த்து எடுக்கப்பட்டதுதான் சிங்கள வரலாற்றின் கெடுவாய்பாய்ப் போனது. கடந்த ஒரு நூற்றாண்டு வரலாற்றில் சிங்களப் பேரினவாதத்திற்கு எதிரான சிங்களர்களின் சனநாயகப் போராட்டம் வெற்றியடையவில்லை. தமிழர்களுடன் பேச்சுவார்த்தைக்குப் போன காரணத்திற்காகவே, அப்போதைய இலங்கைத் தலைமையமைச்சர் (பிரதமர்) பண்டாரநாயகா அவர்கள் பெளத்தத் துறவி ஒருவரால் 1958 ஆம் ஆண்டு சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார் என்பது, சிங்களப் பேரினவாதமே சிங்கள அரசியலின் மையமாக மாறிப்போனதை உணர்த்தி நிற்கின்றது. எனவே, இங்கு சிங்கள ஆளும் வர்க்கத்தால் ஆளப்படும் பெரும்பான்மைச் சிங்கள மக்கள், சிங்களப் பேரினவாத மாயையில் சிக்குண்டு இருக்கின்றனர்.

தமிழீழத் தேசிய விடுதலையையும் பாட்டாளி வர்க்க ஒற்றுமையையும் எதிரெதிராய் நிறுத்துபவர்கள் இதை உணர வேண்டியுள்ளது. மேலும் சிங்கள அரசியலில் தமிழீழத் தேசிய இனத்துடனான முரண்பாடே முதன்மை முரண்பாடாகவும் பகை முரண்பாடாகவும் இருக்கின்றது. இன்று வரை, இலங்கைத் தீவுக்கு வெளியே இருக்கும் அனைத்து முரண்பாடுகளையும் வெகுசிறப்பாகச் சிங்களம் கையாண்டு வந்துள்ளது. ’தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் எதிர்ப்பு’ என்ற ஒற்றைப் புள்ளியில் அனைத்து முரண்பாடுகளையும் ஒரணியில் நிறுத்தியதில் சிங்களப் பேரினவாதம் மாபெரும் அரசியல் வெற்றியைக் கண்டுள்ளது. இந்நிலையில் சிங்களப் பேரினவாதம் வீழ்த்தப்பட வேண்டுமென்றால் சிங்கள ஆளும் வர்க்கத்திற்கும், பெரும்பான்மைச் சிங்கள மக்களுக்கும் இடையேயான முரண்பாட்டைக் கூர்மையடையச் செய்ய வேண்டும். அச்சூழலை உருவாக்குவதற்கான போராட்ட வடிவமே இலங்கையைப் புறக்கணிக்கும் அல்லது தனிமைப்டுத்தும் (Boycott Sri Lanka ) வடிவமாகும்.

இந்தியா:

இந்திய அரசமைப்பின் கீழ், பல்வேறு தேசிய இனங்கள் விடுதலைபெற்றஅரசுரிமையற்று, தேசிய அடிமைத்தனத்தில் உள்ளன என்பதை எவரும் மறுப்பதற்கில்லை. ஆனால் இந்தியாவுக்கும் அதைச் சுற்றியுள்ள நாடுகளுக்கும் இடையேயான முரண்பாடுகள் குறித்தும் அதன் வெளியுறவுக் கொள்கைக்கான காரணங்கள் குறித்தும் மாறுபட்டக் கருத்துகள் நிலவி வருகின்றன. குறிப்பாக இந்தியாவுக்கும் இலங்கைத் தீவில் உள்ள இரு தேசங்களுக்கும் (சிங்களம், தமிழீழம்) இடையேயான உறவைப் புரிந்துகொள்வதற்கு, பொதுவில் இந்தியா தன்னைச் சுற்றியுள்ள நாடுகளுடன் எத்தகைய உறவைக் கொண்டுள்ளது என்பதைப் பார்க்க வேண்டியுள்ளது. ஒற்றை வரியில் சொல்வதாயின் இந்தியா தன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைத்து நாடுகளின் மீதும் ஆதிக்கம் செலுத்த முயல்கின்றது; அதில் வெற்றியும் காண்கின்றது. அந்தந்த நாடுகளில் உள்ள ஆளும் வர்க்கங்கள் தமக்குக் கட்டுப்பட்டவையாக இருக்க வேண்டும் என்று இந்தியா விரும்புகின்றது.

இதன் மூலம் அந்த ஆளும்வர்க்கங்களால் ஆளப்படும் பெரும்பான்மை மக்கள் மீதும் ஆதிக்கம் செலுத்த நினைக்கின்றது. இவ்வகையில் இந்தியா தன் ஆட்சிப்புலத்திற்கு வெளியே இருக்கும் தேசங்களைக் கட்டுப்படுத்த நினைக்கும் விரிவாதிக்க நாடாக இருக்கின்றது. இந்தியாவின் விரிவாதிக்க நலன்களின் அடிப்படையிலேயே இலங்கை தீவிலும் இந்தியாவின் தலையீட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியுள்ளது. இந்த விரிவாதிக்கக் கொள்கைக்கான வலுவான குமுக அடித்தளமும் இந்திய மக்களிடம் இருக்கின்றது. ”இந்தியா ஒரு பெரிய நாடு. இந்தியாவைச் சுற்றியுள்ள நாடுகள் சிறிய நாடுகள். சில நேரங்களில் அவை சுண்டைக்காய் நாடுகள்” என்ற கருத்து இந்திய மக்களிடம் இருக்கின்றது. தமிழ்நாட்டு ஈழ ஆதரவு ஆற்றல்களிடம் கூட இக்கருத்து இருந்து கொண்டுதான் வருகின்றது. இலங்கை சுண்டைக்காய் நாடென்றால், அமையப்போகும் ஈழம்?

10403273_10152035126556467_8429362735132303566_n

பாகிசுதானுக்கும் இந்திய ஆளும் வர்க்கத்திற்குமான முரண்பாட்டின் பகைத்தன்மை எல்லோரும் அறிந்தது. எனவே, பாகிசுதானை உடைத்து வங்கதேச அரசை உருவாக்குவதில் இந்திய அரசுக்கு குழப்பமோ தயக்கமோ இல்லை. அன்றளவில், வங்க தேசத்தில் ஆட்சியைப் பிடித்த அரசியல் தலைமை, இந்தியாவின் உதவியைப் பெற்றுக் கொண்டது மட்டுமின்றி இந்திய அரசுக்குக் கட்டுப்படும் என்ற நம்பிக்கை இந்திய அரசுக்கு இருந்தது. அதே நேரத்தில், இந்திய அரசுக்குக் கட்டுப்பட மறுத்த வங்கதேச விடுதலைப் போராட்ட அரசியல் தலைமைகள் முடித்துக் கட்டப்பட்ட வரலாறும் உள்ளது.(எனவே வங்கதேச விடுதலைக்கு இந்தியா துணை நின்றதை இந்தியாவின் வங்காளப் பாசம் என்று புரிந்துகொள்ளக் கூடாது.) நேபாளத்தைப் பொருத்தவரை மன்னராட்சியை இந்திய அரசு ஆதரித்து வந்தது. மன்னராட்சிக்கு எதிரானப் போராட்டம் முகிழ்த்தெழுந்து மன்னராட்சி தூக்கியெறியப்படுவது தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாய் மாறியபோது, அடுத்து அரசியல் அதிகாரத்தைப் பிடிக்கும் அரசியல் தலைமை, தன் ஆளுகையை ஏற்றுக் கொண்டதாய் இருக்க வேண்டும் என்பதே இந்தியாவின் விருப்பமாக இருந்தது. நேபாள மாவோயிசக் கட்சியைப் பின்னுக்குத் தள்ளி, இந்திய அரசின் ஆதரவுடன் நேபாளக் காங்கிரசுக் கட்சி ஆட்சிக்கு வந்திருப்பதில் இருந்து இதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இந்த வரிசையில் இலங்கைத் தீவுடனான உறவை உற்று நோக்கின் ஒட்டுமொத்த இலங்கைத் தீவையும் தனக்கு மட்டும் உரித்தான செல்வாக்கு மண்டலமாக ஆக்கிவிட்டால் இந்தியப் பெருங்கடலைக் கட்டுப்படுத்துவதன் ஊடாக மாபெரும் ஆற்றலாகத் தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொள்ளலாம் என்று இந்திய அரசு கருதி வருகின்றது. எனவே, சிங்கள ஆளும் வர்க்கத்தை எப்படியேனும் தன் நட்பு வளையத்திற்குள் வைத்துக் கொள்ள நினைக்கின்றது. அதுவே மலையகத் தமிழர்கள் அத்தீவில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டமை, கச்சத்தீவு தாரை வார்ப்பு போன்ற இந்தியாவின் அரசியல் முடிவுகளுக்கான பின்னணியாக இருக்கின்றது. இக் காலக்கட்டத்தில்தான், சிங்கள அரசுக்கும் வட அமெரிக்காவுக்குமான உறவு வலுப்பட்ட பொழுது அத்தீவில் இருக்கும் தேசிய இன முரண்பாட்டைத் தன்னுடைய விரிவாதிக்க நலனுக்கு இந்தியா பயன்படுத்தத் தொடங்கியது. தமிழீழப் போராளிக் குழுக்களுக்கு ஆயுதப் பயிற்சி வழங்கியது. கோடிக்கணக்கானத் தமிழர்கள் வாழும் தமிழ்நாடு, இந்திய அரசமைப்புக்குக் கீழ் இருப்பதால் உலக அரங்கில் இத்தகைய ஒரு தலையீட்டை இந்தியாவால் நியாயப்படுத்திக்கொள்ள முடிந்தது.

உலக நாடுகள் இதைக் கேள்வி கேட்காமல் இருந்தமைக்கு இந்தியாவுக்கு இருந்த அறக் காரணமாகத் தமிழ்நாடு அமைந்தது. தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டக் குழுக்களின் வலிமை, ஒரு குறித்த அளவை எட்டியவுடன் இதைப் பயன்படுத்தி, அமெரிக்கச் சார்பாகச் சென்றிருந்த சிங்கள அரசைத் தன் கட்டுக்குள் கொண்டு வரவும் (சிங்கள அரசுடன் பகைத் தன்மை அடைந்துவந்த முரண்பாட்டைத் தணித்துக் கொள்ளவும்), அதே நேரத்தில் தமிழர்ப் பகுதியான வடக்குக்-கிழக்கு மாகாண அவையில், தான் செல்வாக்கு செலுத்தக்கூடிய அரசியல் தலைமையை நிலைப்பெறச் செய்து ஒட்டுமொத்த இலங்கைத் தீவையும் கட்டுப்படுத்தும் நோக்கத்தோடு இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தை இந்தியா முன்னுக்குக் கொண்டுவந்தது. போதாக்குறைக்கு இந்தியாத் தன்னுடைய படையைஇலங்கைத் தீவில் நிறுத்தும் பெருவிருப்பமும் அந்த ஒப்பந்தத்தில் இருந்தது. இந்தியா முன் வைத்த அதிகாரமற்ற அரசியல் தீர்வையையும், இந்திய இராணுவ ஆக்கிரமிப்பையும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் எதிர்த்து நின்ற போது இந்திய விரிவாதிக்கத்தால் இதைக் கிஞ்சித்தும் சகித்துக் கொள்ள முடியாமல் போனது.

1987 ஆம் ஆண்டு முதல் 1990 ஆம் ஆண்டு வரையிலான காலக்கட்டத்தில் சிங்கள அரசியலிலும், தமிழீழத்திலும், இந்திய அளவிலும், தமிழ்நாட்டிலும் நிலவிய சூழல் காரணமாக விடுதலைப் புலிகளுடனானக் கணக்கைத் தீர்த்துக் கொள்ள முடியாமல் இந்தியப்படை இலங்கையை விட்டு வெளியேறியது. (இந்தியப்படை வெளியேறியது வெறும் இராணுவத் தோல்வி மட்டுமல்ல, இந்திய ஆளும் வர்க்கத்திற்கு கிடைத்த மிகப்பெரிய அரசியல் தோல்வி.) அப்போது முதல், இலங்கைத்தீவில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளுடனான முரண்பாடே இந்தியாவுக்கு முதன்மை முரண்பாடாக, பகை முரண்பாடாக மாறியது. அதற்குப் பிறகான இராசீவ் கொலை, விடுதலைப் புலிகள் மீதான தடை முதலியவற்றைக் கொண்டு தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தைத் தமிழ்நாட்டு மக்களிடம் இருந்து தனிமைப்படுத்துவதற்கு இந்திய அரசு பயன்படுத்திக் கொண்டது. 2009 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் விடுதலைப் புலிகளின் படை வலிமை முற்றாக அழிக்கப்பட்ட நாள் வரை இலங்கைத் தீவில் புலிகளுடனான முரண்பாடே இந்திய கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கு முதன்மை முரண்பாடாக இருந்தது. அதுவே இலங்கையில் இந்தியாவுக்கான அரசியலாகவும் இருந்து வந்தது.

போருக்குப் பின்னான இந்தியாவின் நகர்வுகள் 13 ஆவது சட்டத்திருத்தத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதை நோக்கியே இருந்து வருகின்றன. 1987 ஆம் ஆண்டில் இந்தியா எதைச் செய்ய விரும்பியதோ அதை இப்போது சாத்தியப்படுத்திவிடலாம் என்று கருதுகின்றது. வடக்கு மாகாண அவையில் இந்தியாவுக்குக் கட்டுப்படக்கூடிய ஓர்அரசியல் தலைமை இருந்தால் போதும், அதன் மூலம் இலங்கையில் தன்னுடைய விரிவாதிக்க நலன்களைப் பேணிக் கொள்ளலாம் என்பதே இந்தியாவின் கணக்கு. வடக்குக்-கிழக்கு இணைப்பைப் பற்றி இனி இந்தியாவுக்குக் கவலை இல்லை. அதனால் அது குறித்துப் பேசுவதில்லை. தேர்தலை நடத்துவது போல் சிங்கள அரசு தேர்தலை நடத்தியது. அதே நேரத்தில் நிலம், காவல்துறை உள்ளிட்ட அதிகாரங்களை மாகாண அவைக்கு மறுத்தது. இப்படியாக இந்தியாவுடன் முரண்படாமலும் சிங்களப் பேரினவாதத்தைப் பாதுகாத்தும் சிங்கள அரசு காய் நகர்த்திக் கொண்டிருக்கின்றது.

ஈழத் தமிழர்களை விட இந்திய ஆளும் வர்க்கத்தைச் சிங்கள ஆளும் வர்க்கத்தினர் நன்றாகப் புரிந்து வைத்துள்ளனர். வரலாறு தோறும் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் இருந்து கடல்வழியாக வந்த மன்னர்கள் தம்மீது நடத்திய படையெடுப்புகளும் கடலுக்கு அந்தப் பக்கம் தமிழர்களுக்கென்று ஒரு மிகப் பெரிய நாடு இருப்பதும், அந்த நாடு இன்றளவில் விரிவாதிக்கக் கொள்கை கொண்டதாக இருப்பதும் சிங்களர்களின் உளவியலில் இந்தியா குறித்த அச்சவுணர்வு இருப்பதற்குக் காரணமாக இருக்கின்றது. சிங்களப் பேரினவாதம் இவ்வளவு கொடூரமாக வளர்ந்து நிற்பதற்குச் சிங்களர்களிடையே நிலவும் இந்திய எதிர்ப்புணர்ச்சியும் ஒரு காரணமாகும். 1980 ஆம் ஆண்டுகளில் போராளிக் குழுக்களுக்கு இந்திய மண்ணில் பயற்சியளித்தமை எந்த நிலையிலும் இந்தியாவைத் தன்னுடைய நண்பனாக கருத முடியாத எல்லைக்குச் சிங்களர்களைக் கொண்டு சேர்த்திருக்கும் என்பதை நம் நினைவில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது. தமிழ்நாட்டின் அழுத்தம் மிகுதியானால் எப்போது வேண்டுமானாலும் தமிழர்கள் பக்கம் சாய்ந்து தனக்கு எதிராக இந்தியா செயல்படும் என்று புரிந்துகொண்டுள்ளதால் இந்தியாவை எச்சரிக்கையுடனேயே சிங்கள அரசு அணுகிக் கொண்டிருக்கின்றது. இனியும் அவ்வாறே அணுகும்.

images

1990 ஆம் ஆண்டு முதல் 2009 ஆம் ஆண்டு வரையிலான காலக்கட்டத்தில் இந்தியாவுக்கும் புலிகளுக்கும் இடையேயான முரண்பாட்டைச் சிங்களம் பயன்படுத்திக் கொண்டது. அதே நேரத்தில், ஈழத்துடனானத் தன்னுடைய முதன்மை முரண்பாட்டைத் தீர்மானிப்பதில் தனக்கும் இந்தியாவுக்குமிடையேயான முரண்பாட்டின் தன்மை (பகை அல்லது நட்பு) மிக முதன்மையானப் பங்காற்றும் என்பதை நன்கு புரிந்து வைத்துள்ள சிங்களம் இந்தியாவுடனான உறவு பகைத் தன்மை அடைந்துவிடக் கூடாது என்பதில் மிகுந்த எச்சரிக்கையைக் கடைபிடிக்கும். இந்தியாவின் அழுத்தத்திற்கு இசைந்து வடக்கு மாகாணத் தேர்தலை நடத்தியது, இந்தியாவுடன் அவ்வப்போது போடப்படும் வர்த்தக ஒப்பந்தங்கள் ஆகியவை இதற்கானச் சான்றுகளாகும்.

ஈழத் தமிழர்கள் தமது அரசியல் கோரிக்கைகளை முன்னுக்குக் கொண்டுவரும் பொழுது, சிங்களப் பேரினவாதத்தால் அதைச் சகித்துக் கொள்ள முடியாது. இறுகிப் போன சிங்களப் பேரினவாத்தால் எந்தச் சமரசமும் செய்து கொள்ள முடியாது. இன்று அஃது இன அழிப்புவாதமாக வளர்ந்து நிற்பதால், அதன் அரசியல் தலைமை ஈழத் தமிழர்களிடம் எந்தச் சமரசத்திற்குப் போனாலும் பேரினவாதப் பலிபீடத்தில் குருதிசிந்த வேண்டி வரும். சிங்களப் பேரினவாதம் தன்னை மூடி மறைப்பதற்கு இன்று எந்தக் கவசமும் இல்லை. இதில் இருந்து ஒரு புதிய அரசியல் கட்டத்தில் (பாதையில்) போராட்டம் பயணித்துக் கொண்டிருப்பது புலப்படும். இதனுடைய வளர்ச்சிப் போக்கில் இந்தியாவுக்கும் சிங்கள ஆளும் வர்க்கத்திற்கும் இடையிலான முரண்பாட்டைக் கூர்மையடையச் செய்து, அக்கணத்தைத் தமிழீழ விடுதலை ஆற்றல்கள் கைப்பற்ற வேண்டும். இதற்கு இந்திய ஆளும் வர்க்கத்தைத் துல்லியமாகப் புரிந்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது. இதில் தவறும் பட்சத்தில்தான் சாகசவாத முடிவுகளுக்கோ சரணாகதிவாதத்திற்கோ போவது நடைபெறுகின்றது. சிங்களப் பேரினவாதத்துடனான முரண்பாட்டைத் தீர்த்துக் கொள்வதற்குத், தமிழீழம் இந்தியாவுடனான முரண்பாட்டைச் சரியாகக் கையாள்வதும், இந்தியாவுக்கும் சிங்களத்துக்கும் இடையேயான முரண்பாடு கூர்மையடைந்து பகைத்தன்மை அடைவதும் இன்றியமையாததாக இருக்கின்றது.

அமெரிக்காவா? இந்தியாவா?

இவ்வினா தமிழீழ விடுதலை என்ற நோக்கு நிலையில் இருந்து முன்வைக்கப்பட்டு விவாதத்திற்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. அதற்கப்பால் இருவரில் யார் பெரிய கொடியவர் என்பதற்காகவல்ல. மேலும் அமெரிக்கா, பிரிட்டன், இரசியா, சீனா ஆகிய வல்லரசுகளை ஆய்வுக்கு எடுத்துக் கொள்ளும் பொழுது உலக ஒழுங்கில் ஏற்பட்டிருக்கும் மாற்றங்களைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு ஆய்வு செய்ய வேண்டியுள்ளது. முதல் உலகப் போர், இரண்டாம் உலகம் போர், பனிப் போர் காலம், பனிப் போருக்குப் பின்னான காலம் (1991-2000), பனிப் போருக்குப்பின் பின்னான காலம் (2000-இன்று வரை) என்ற மாற்றங்களை உலகம் கண்டுள்ளது என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. மேலும் பூகோள அளவிலான அணிகள், மண்டல(பிராந்திய) அளவிலான கூட்டணிகள் என்று சிக்கலான அணி சேர்க்கைகள் அல்லது வளர்ச்சி நிலைமைகள் இருப்பதையும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும். இந்தியா, இரசிய அணியிலிருந்து அமெரிக்க அணிக்கு நகர்ந்த போதும், இலங்கைத் தீவு தொடர்பான அதன் வெளியுறவுக் கொள்கை தன்னுடைய மண்டல(பிராந்திய) வல்லாதிக்க நலனின் அடிப்படையிலேயே தீர்மானிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை அறிய முடிகின்றது. அதனால்தான், அணி மாறினாலும்கூட ஈழவிடுதலைத் தொடர்பான இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கையில் அடிப்படை மாற்றங்கள் நிகழ்ந்துவிடவில்லை.

1980 ஆம் ஆண்டுகளில் அமெரிக்கத் தலையீட்டைக் கட்டுபடுத்தவே சிங்களப் பேரினவாதத்திற்கும் தமிழீழத்திற்கும் இடையேயான முரண்பாட்டை இந்தியா பயன்படுத்திக் கொண்டது. இன்று அமெரிக்காவும் இந்தியாவும் ஒரே அச்சில் நின்று கொண்டிருக்கின்றன. நாளை இதுவே நீடிக்கும் என்று சொல்லிவிட முடியாது. இன்றிருக்கும் நிலைமையில், இந்தியாவின் விருப்பத்திற்கு மாறான ஒரு தலையீட்டை இலங்கையில் அமெரிக்காச் செய்ய விரும்பாது. அதற்குக் காரணம் இலங்கைத் தீவின் நிமித்தம் இந்தியாவுடன் முரண்பட்டு இந்தியப் பெருங்கடலில் தன்னுடைய செல்வாக்கை உயர்த்திக் கொள்ள அமெரிக்கா விரும்பாது. இந்தியச் சந்தை, இந்தியாவின் இயற்கை வளங்கள் என்று இந்தியா அமெரிக்காவின் மிகப் பெரிய வேட்டைக் காடு. மேலும், சீனாவைக் கையாள வேண்டிய தேவை அமெரிக்காவுக்கு இருக்கும் நிலையில் இலங்கைத் தீவை முன்னிட்டு இந்தியாவுடன் முரண்பாட்டைக் கூர்மைப்படுத்திக் கொள்ளாது. ஒருவேளை இந்தியாவின் விருப்பத்திற்கு மாறாக அமெரிக்கா தலையிடுமாயின் இந்திய தலையீட்டுக்கு இருக்கும் தார்மீக உரிமை அமெரிக்காவுக்கு இல்லாத காரணத்தால் இந்தியாவால் தன்னுடைய செல்வாக்கை மீள் உறுதி செய்ய முடியும். நார்வே தலைமையிலான பேச்சுவார்த்தைக் காலத்தில் இந்தியா அதில் நேரடியாகப் பங்கு பெறாத போதும் அப் பேச்சுவார்த்தையைச் சீர்குலைத்ததே இதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு. தமிழ்நாட்டில் உள்ள 8 கோடி மக்களைக் காரணம் காட்டி இலங்கைத் தீவில் தன்னுடையத் தலையீட்டை நியாயப்படுத்திப் படையெடுப்பு வரை செல்லக் கூடிய வாய்ப்பு இந்தியாவுக்கு இருக்கின்றது. எனவே இலங்கைத் தீவுக்கு வெளியிலிருந்து தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தைப் பாதிக்கக் கூடிய அரசுகளில் இந்தியாவின் நிலைப்பாடே தீர்மானிக்கக் கூடிய ஒன்றாக அமைய முடியும்.

1395415_10200921647342815_1031349092_n

தமிழ்நாடு – தமிழ்நாட்டின் கடமை என்ன?

தமிழ்நாட்டில் இருந்து இக்கட்டுரை எழுதப்படுவதால் இக்கட்டுரையின் முடிவில் தமிழ்நாட்டின் கடமை மட்டுமே முன் வைக்கப்படுகின்றது. எனினும் பொதுவில் ஈழத் தமிழர்கள், தமிழ்நாடு, புலம்பெயர் தமிழர்கள் என்ற மூன்று தரப்பிற்கும், முதன்மை முரண்பாடு மாறுபடுகின்றது என்ற அடிப்படையிலும் இம்மூன்று தரப்பும் வெவ்வேறு அரசமைப்பிற்குள் இருக்கின்றன என்ற அடிப்படையிலும் ஒவ்வொரு தரப்பின் பாத்திரமும் வெவ்வேறாக இருக்கின்றது. ஒவ்வொரு தரப்பும் தன்னுடைய பாத்திரத்தைச் சரிவர விளங்கிக் கொள்வதே அதன் பொறுப்புகளுக்கான அடிப்படையாக அமைகிறது.

தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தைப் பொருத்தவரை, சிங்களப் பேரினவாதத்தினுடனான முரண்பாட்டைத் தீர்த்துக் கொள்வதே ஈழத் தமிழர்களுக்கு முதன்மையானதாகும். ’முதன்மை முரண்பாட்டின் வளர்ச்சி ஏனைய முரண்பாட்டின் வளர்ச்சியைத் தீர்மானிக்கின்றது’ என்ற விதியின் அடிப்படையில் முதன்மை முரண்பாட்டைத் தீர்த்துக் கொள்ளும் நோக்கத்தில் ஏனைய முரண்பாட்டைக் கையாள வேண்டிய இடத்தில் ஈழத் தமிழர்கள் இருக்கின்றார்கள். எனவே, இந்தியாவுடனான விரிவாதிக்க முரண்பாட்டை ஈழத் தமிழர்கள் சரிவரக் கையாள வேண்டியுள்ளது.
தமிழ்நாட்டின் பாத்திரம் வேறாக இருக்கின்றது. தமிழ்நாடு இந்திய அரசமைப்புக்குள் இருக்கின்றது. இலங்கைத் தீவுக்கு வெளியில் இருந்து கொண்டு ஈழ விடுதலைப் போராட்டத்தைப் பாதிப்பதில் முதல் இடத்தில் இருப்பது இந்தியாதான்.

இந்தியா இன்று சிங்களப் பேரினவாதத்திற்குத் துணை நிற்பதைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும். அப்படித் தடுத்து நிறுத்துவதற்கான வாய்ப்பும் வலிமையும் தமிழ்நாட்டுக்கே உண்டு. இந்தியாவுக்கும் தமிழ்நாட்டுக்கும் இடையிலான முரண்பாடு இந்தியாவுக்கு உள்முரண்பாடு. இன்றளவில் இந்த முரண்பாடு, பகைத் தன்மையிலும் இல்லை; முதன்மை முரண்பாடாக வளர்ச்சிப் பெறவும் இல்லை. ஆனால், இலங்கைத் தீவுடனான இந்தியாவின் உறவை முன்னிட்டு இந்திய – தமிழக முரண்பாடு கூர்மை அடையும் பட்சத்தில், பகைத் தன்மை அடையும் பட்சத்தில், அதை இந்தியா அலட்சியப்படுத்திவிட்டு சிங்களத்துடனான முரண்பாட்டை இத்தனை எளிதாகக் கையாள முடியாது. இந்தியாவுக்கும் தமிழ்நாட்டுக்கும் இடையேயான முரண்பாடு பகைத் தன்மை அடையும் வளர்ச்சிப் போக்கு, இந்திய – சிங்கள முரண்பாட்டைப் பகைத் தன்மை அடையச் செய்யும். எனவே, இந்தியா சிங்கள அரசை ஆதரித்து நிற்கும் போக்கை தமிழ்நாடு கடுமையாக எதிர்த்து நிற்க வேண்டும். இவ்வகையில் இந்திய முரண்பாட்டை, ஈழமும் தமிழ்நாடும் வேறுபட்ட முறைகளிலேயே எதிர்கொள்ள வேண்டும். இன்னும் சொல்லப்போனால் இந்தியாவைப் பொருத்தவரை, தமிழ்நாடும் ஈழமும் வேறுவேறு திசைகளில் நகர வேண்டியதே இன்றைய யதார்த்தம். இதன் போக்கில் தமிழ்நாட்டுக்கும் தமிழீழத்திற்கும் இடையேயுள்ள முரண்பாடு பகைத் தன்மை அடைந்துவிடாமல் முன்னேற வேண்டிய பொறுப்பு இவ்விரண்டின் அரசியல் தலைமைகளுக்கும் (விடுதலை ஆற்றல்கள்) இருக்கின்றது. ஏதாவதொரு வகையில் இது பகைத் தன்மை அடைய வேண்டும் என்று இந்தியா விரும்பும்.

இந்திய ஆளும் வர்க்கத்தோடு சமரசத்திற்குப் போவதோ அல்லது அமெரிக்கா உள்ளிட்ட மேற்குலக ஏகாதிபத்தியங்களை நோக்கிப் போராடுவதை முதன்மையாக்குவதோ இந்தியாவின் நிகழ்ச்சி நிரலில் எந்தக் குறுக்கீடும் செய்யாது; தமிழீழ விடுதலைக்கும் துணை புரியாது. எனவே, ஈழ விடுதலையை முன்னிட்டு தமிழ்நாட்டின் கடமையென்பது இந்திய அரசை எதிர்த்து நிற்பதன் மூலம் அதன் எதிர்வகைத் தலையீட்டைத் தடுத்து நிறுத்துவதே ஆகும்.

– செந்தில்

ஒருங்கிணைப்பாளர்

இளந்தமிழகம்

About செந்தில்

One comment

  1. தமிழகம் என்றே எப்போதும் கூறியுள்ளீர்கள், ஈழ விடுதலை தமிழர்களுக்கு மட்டுமல்ல இலங்கையில் எல்லா வகையான இந்திய மக்கள் இன்னும் வாழ்கிறார்கள். (அடிமைகளாக) நாம் திராவிடர் என்ற பிரிவிற்குள் வருவதால் தென்னிந்தியாவை சேர்த்துப் பேச வேண்டும் என்பதே என்னுடைய அவா. மலையாளிகளும், ரெட்டிமாா்களும் பெருவாரியாக வாழ்கிறார்கள். திராவிடா் தனி நாட்டுக் கோரிக்கையை முதலில் எடுக்க வேண்டும், இது வரை எந்த திராவிட அபிமானிகளும் இந்த கோரிக்கையை முன் வைக்க வில்லை ராமசாமி பெரியார், பேரறிஞர் அண்ணாவை தவிர. இவர்களே இந்திய பிரிவினையை பற்றி முதலில் பேசியவா்கள். இப்போதும் பிரிந்து செல்வதற்கு உரிமை உண்டு. அப்படி நடந்தால் இலங்கையில் சமாதானம் உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி. இதை நான் 100 வீதம் நிட்சயமாக செல்கிறேன்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*