Home / FITE சங்கம் / நோக்கியா தொழிலாளர்களும் – ஐ.டி. தொழிலாளர்களும்…

நோக்கியா தொழிலாளர்களும் – ஐ.டி. தொழிலாளர்களும்…

நோக்கியா ஆலை மூடலும், பாதிக்கப்படும் தொழிலாளர்களும் – என்ற தலைப்பில் இளந்தமிழகம் இயக்கம் கடந்த மாதம் ஒரு தெரு முனைக்கூட்டத்தை நடத்தியது. இதில் கலந்து கொண்ட இயக்க ஒருங்கிணைப்பாளர் தோழர். செந்தில் பேசிய உரையின் ஒலி/வரிவடிவம் இங்கே….

ஒவ்வொரு காலக்கட்டத்திலும் இந்தியா வளர்கிறது வளர்கிறது, வளர்ச்சி வளர்ச்சி என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றனர். உண்மையிலேயே இந்த நோக்கியா நிறுவனம் சிரிபெரும்புதூரில் (திருபெரும்புதூரில்) வந்தபொழுதும், அவ்வளவுதான் இனி ஆயிரக்கணக்கானவர்களுக்கு வேலை கிடைக்கப்போகின்றது என்ற விளம்பரங்களோடு மிகவும் பரப்பாகத்தான் 2006 ஆம் ஆண்டில் இந்த நோக்கியா நிறுவனம் வந்திறங்கியது. அதேபோல ஆயிரக்கணக்கானவர்களுக்கு வேலையும் கிடைத்தது. ஆனால் இப்பொழுது 2014 ஆம் அண்டில், அதாவது 8 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அங்கு வேலை செய்தவர்கள் தெருவுக்கு வந்து நிற்கின்றனர், இதுதான் நிலைமை.

இந்த நிறுவனம் உள்ளே வந்தபோது பரப்பாகப் பேசியவர்களுக்கெல்லாம் இப்போது இந்த நிறுவனம் வெளியில் போகும்பொழுது ஒருநாள் செய்தி அவ்வளவுதான். நாம் 40,000 பேர் வேலையிழந்துள்ளனர் என்று எப்படிச் சொல்கின்றோம் என்றால் நோக்கியாவில் நேரடியாக வேலை செய்தவர்கள், அதைச் சார்ந்தியங்கிய ஃபாக்சுகான் போன்ற நிறுவனங்களில் வேலை செய்தவர்கள், மேலும் நோக்கியா நிறுவனத்தில் துப்புரவுப் பணியில் ஈடுபட்டவர்கள், அதைச்சுறி உணவு விடுதி உள்ளிட்டக் கடைகள் வைத்திருந்தவர்கள் என அதைச்சார்ந்துப் பலபேருக்குக் கிடைத்த வேலையில் இருந்தவர்கள் அனைவரும் இன்று நடுத்தெருவுக்கு வரும் நிலை வந்துவிட்டது. இது தற்போது ஒருநாள் செய்தி. அதுவே நோக்கியா நிறுவனம் வந்தபோது அப்படியே பரபரப்பாக நாட்டின் வளர்ச்சி என்று பேசப்பட்டது.

தற்போது 40,000 பேர்த் தெருவில் நிற்கின்றனர். அதே நேரம் நமது ஊடங்களில் இந்தியாவின் வளர்ச்சியின் தலைவராகத் திரு. மோடி அவர்கள் அறிமுகப் படுத்தப்படுகின்றார். அவர் “இந்தியாவில் தயாரிப்போம்” என்ற மிகப்பெரிய முழக்கத்தை முன்வைக்கின்றார். எல்லோரும் இந்தியாவிற்கு வாங்க இந்தியாவில் கடைவைங்க இந்தியாவில் எல்லாத்தையும் தயாரிங்க என்று சொல்கின்றார். 600 ஆயிரம் கோடி முதலீட்டை இந்தியாவிற்குக் கொண்டுவரப்போவதாகச் சொல்கின்றனர். உலகம் முழுவதும் சீனா, சப்பான், ஆசுதிரேலியா என எல்லா நாடுகளுக்கும் சென்று, எங்கள் நாட்டில் உற்பத்திச் செய்யுங்கள் எங்கள் நாட்டில் வந்து தயாரியுங்கள் இந்தியா மிகப்பெரிய வேட்டைக்காடு, வாங்க வாங்க என்று கதவைத்திறந்து வைத்துக் கூப்பிடுகின்றார். இஃது இந்தியாவை வளர்த்தெடுக்கப்போகின்றது என்று சொல்லிக்கொண்டுள்ளனர். இன்னொருப் பக்கம் 40,00 ஆயிரம் பேர், அதிலும் நோக்கியாவில் இருந்து மட்டுமே 15,000 பேர் வேலையிழந்து வெளியில் வருகின்றனர். அது தொடர்பான ஆவணப்படத்தையும் தற்போது பார்த்தீர்கள். இப்படி முரண்பாடான ஒரு செயல் நடந்துகொண்டுள்ளது. அதை எந்த ஊடகமும் பெரிதுபடுத்திக் கூறுவதில்லை.

இந்த நோக்கியாவைப் பொறுத்தவரை என்னவென்றால், தற்பொழுது எப்படி இந்தியாவில் இருந்து அந்த நிறுவனத்தை மூடிவிட்டுச் செல்கின்றனரோ அதேபோல 2008 ஆம் ஆண்டில் ஆயிரக்கணக்கானவர்களைச் செர்மனியில் நடுத்தெருவிற்குக் கொண்டுவந்துவிட்டு அங்கிருந்து உருமேனியா சென்றனர். உருமேனியாவில் கடையை நடத்திக்கொண்டிருந்தனர் பின்னர் 2011 ஆம் ஆண்டில் அங்கிருந்த கடைகளை மூடிவிட்டுச் சொன்னார்கள் எங்களின் உற்பத்தியில் 50 விழுக்காட்டை இந்தியாவில் உள்ள தமிழ்நாட்டில் செய்யப்போகின்றோம் அதனால் உற்பத்தி நிறுவனத்தை ஆசியாவிற்கு மாற்றுகின்றோம் என்றனர், தற்போது 2014 ஆம் ஆண்டில் இங்கே மூடிவிட்டு மைக்ரோசாப்டு நிறுவனம் (நோக்கியாவை தற்போது இவர்கள் வாங்கிவிட்டனர்) எங்கே செல்கின்றனர் என்றால் வியட்நாம் செல்கின்றனர். அவர்களைப் பொறுத்தவரை ஈட்டம் (இலாபம்) ஒன்றுதான் நோக்கம்.

செர்மனியில் மூடியபோது அதைவிடக் குறைவான உற்பத்திச் செலவாகும் இடம் கிடைக்குமா என்று பார்த்து உருமேனியா சென்றனர், உருமேனியாவை விடக் குறைவான உற்பத்திச் செலவாகும் இடம் கிடைக்குமா எனப் பார்த்துத் தமிழ்நாட்டிற்கு வந்தனர். தற்போது தமிழ்நாட்டை விடக் குறைவான உற்பத்திச் செலவாகும் இடம் கிடைக்குமா எனப்பார்த்து வியட்நாம் சென்றுவிட்டனர். இலாபம் மேலும் இலாபம் மேலும் இலாபம் என்று ஈட்டத்தை மட்டுமே நோக்கிச் சென்றுகொண்டுள்ளனர். நோக்கியாவையோ, மைக்ரோசாப்டையோ பொறுத்தவரையில் இது மிகவும் வழக்கமான நிகழ்வு. ஆனால் நமக்குத்தான் 40,000 பேர் வேலைப் போய்விட்டது, இன்று தெருவில் நிற்கும் நிலைமை வந்துவிட்டது.

இதையெல்லாம் எதிர்த்துக் கேள்விக் கேட்க முடியுமா என்றால், நமது தோழர்கள் சொன்னதைப்போலத் தொழிலாளர் நலச் சட்டங்களையெல்லாம் நாளுக்கு நாள் திருத்திக்கொண்டே வருகின்றனர். தொழிற்சங்கம் வைக்க முடியாது, அப்படியே வைத்தாலும் போராட முடியாது, அரசாங்கத்துக்கே தெரிவிக்காமல் நிறுவனத்தை மூடிவிட்டுச் செல்லலாம், ஒப்பந்த ஊழியர்களை மட்டுமே வைத்து ஒரு நிறுவனத்தையே நடத்தலாம், வேலையைப் பழகுபவர்களை வைத்து நடத்தலாம், ஒப்பந்த ஊழியர்களைக் குறைந்த காலத்திற்குள் நிரந்தர ஊழியராக மாற்ற வேண்டும் என்றுள்ள விதியை மாற்றப்போகின்றனர், வரப்போகின்ற குளிர்கால நாடாளுமன்றக் கூட்டத்தொடரில் தொழிலாளர் நலச் சட்டங்களையெல்லாம் திருத்தவுள்ளனர். அந்த 600 ஆயிரம் கோடி முதலீட்டிற்காக இந்த வேலைகளையெல்லாம் செய்கின்றனர்.

3f783db

வளர்ச்சி வளர்ச்சி என்கின்றனரே இதெல்லாம் எதற்காக? நோக்கியா நிறுவனத்திற்கு எதற்காகக் கட்டணமில்லா நிலமும், மின்சாரமும், தண்ணீரும் கொடுத்தனர் என்றால், இந்த நிறுவனம் இங்கு வந்து உற்பத்திச் செய்ய வேண்டும் அதனால் பலருக்கும் வேலை கிடைக்கும் என்பதால்தான், அத்தனை சிறப்புரிமைகளையும் அரசு அறிவித்தது. நோக்கியா முதலீடு செய்தது வெறும் 650 கோடி உரூபாய் மட்டுமே. ஆனால் தமிழ்நாட்டு அரசு அவர்களுக்குக் கொடுத்த சலுகை மட்டுமே 1,100 கோடி உரூபாயைத் தாண்டும். அவ்வளவு சலுகைகளையும் பெற்றுக்கொண்டுதான் அவர்கள் இங்கே கடந்த எட்டாண்டுகளாகக் கடை நடத்தினர். இங்கேயே கைப்பேசிகளைத் தயாரித்து, நமக்கே விற்றுக் காசு பார்த்துவிட்டு நிறுவனத்தை இப்போது மூடிவிட்டுச் சென்றுவிட்டான்.

இவர்கள் சொல்லும் வளர்ச்சி என்பதை நாம் எப்படிப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றால், கோயில்களில் யானைக்குக் கவளம் கவளமாக உருட்டிப்போடும்போது கொஞ்சம் சாப்பாடு அங்கும் இங்கும் சிந்தும், அப்படிச் சிந்தும்போது சில நூறு எறும்புகள் வந்து சாப்பிடும். அதுதான் இவர்கள் சொல்லும் வளர்ச்சி.

ஆயிரக்கணக்கான கோடி உரூபாய் சலுகைகளை இந்தப் பெரு நிறுவனங்களுக்குக் கொடுத்துவிட்டு அவர்கள் 1000 அல்லது 2000 பேருக்கு ஒரு குறுகியக் காலத்திற்கு வேலையைக் கொடுப்பார்கள், அதைத்தான் இவர்கள் வளர்ச்சி என்று சொல்வார்கள். அவர்களுக்குக் கொடுத்த சாப்பாடு, சலுகை எல்லாமே நமது வளம். அந்தச் சாப்பாடுதான் நிலம், தண்ணீர், மின்சாரம். அவர்களுக்கு மின்சாரம் கொடுக்கத்தான் இந்த அணுவுலை மின்சாரத்தையும், அனைத்து இடங்களிலும் அனல்மின் நிலையங்களையும் வைக்கின்றனர். நாளுக்கு நாள் நமது மின்சாரத்தின் தேவை மிகுதியாவதே இந்தச் சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய கட்டணமில்லா மின்சாரத்தால்தான் நம் மின்தேவை மிகுதியாகிக்கொண்டே செல்கின்றது.

உள்ளூரில் தொழில் செய்கின்ற உழவர்களாக இருந்தாலும் சரி, கோயம்புத்தூர் போன்ற பகுதிகளில் செய்கின்ற சிறுதொழிலாக இருந்தாலும் சரி, அவர்களுக்கு முழுக்க முழுக்க மின்வெட்டை ஏற்படுத்திவிட்டு நோக்கியா போன்ற பெருநிறுவனங்களுக்குத் தங்குதடையற்ற மின்சாரத்தை இந்த அரசுக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. இத்தனை சலுகைகளையும் வாங்கிக்கொண்டு, 24,000 கோடி வரியையும் ஏய்த்துவிட்டுத் தனது உற்பத்தி நிலையத்தை வேறுநாட்டிற்கு மாற்றிக்கொண்டு சென்றுவிட்டான். அதனை விலைக்கு வாங்கிய, இத்தனையையும் செய்த மைக்ரோசாப்டு நிறுவனத்தின் முதலாளி பில் கேட்சு சொல்கின்றார், இந்தியாவில் உங்களுக்குக் கழிவறையைக் கட்டிக்கொடுப்பதற்கான உதவியைச் செய்வோம் என்று இந்தியாவின் தலைமையமைச்சரிடம் சொல்லிவிட்டுப் போகின்றார். இதுதான் இந்த நாட்டில் சொல்லப்படுகின்ற வளர்ச்சியாக உள்ளது. வளர்ச்சியின் பெயரால் வந்த நோக்கியாவைத் தற்போது மூடிவிட்டனர்.

நாமெல்லாம் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் (த. தொ. துறை) வேலை செய்கின்றோம், வேலை முடிந்து வேகமாக வீட்டிற்குச் செல்கின்றோம். இங்கே நிற்பவர்கள், நம்மைக் கடந்து செல்பவர்கள் என்று பலர், என்னடா இது வீட்டிற்குச் செல்லும் இந்த நேரத்தில் ஒலிபெருக்கியை வைத்து இரைச்சல் போடுகின்றனரே என்று இதனை ஒரு தொல்லை என்று சிலர் கருதுவார்கள். சிலர் என்னடா இது சங்கடமாக உள்ளதே, விருப்பம்போல நமது கைப்பேசியில் பேசிக்கொண்டுகூட வீட்டிற்குச் செல்ல முடியவில்லையே என்று நினைக்கின்ற ஒரு நூறுபேராவது இந்த இடத்தைக் கடந்த இரண்டு மணிநேரத்தில் கடந்துசென்றவர்கள் இருப்பர். அப்படியே காதைப் பொத்திக்கொண்டு அடடடடா என்று சென்றிருப்பர். நமக்கும் இதுக்கும் என்ன தொடர்பிருக்கின்றது, எங்கேயோ ஒரு நிறுவனத்தை மூடுகின்றனர், நமக்கென்ன வந்தது? நமக்கு எப்போது மிகுதியான கவலை ஏற்படுமென்றால் ஐரோப்பாவின் பணமான யூரோவின் மதிப்புச் சரிந்துவிட்டதா, ஃசுபெயின் வீழ்ந்ததா, கிரீசு வீழ்ந்ததா அதனால் நமக்குத் தேவையான திட்டப்பணிகள் (புராசக்ட்) கிடைக்குமாக் கிடைக்காதா? அமெரிக்காவில் பொருளாதார வீழ்ச்சியா, அதனால இங்கென்னவாகும் என்றுதான் நாம் மிகுதியாகச் சிந்தித்துப் பழகிவிட்டோம்.

10603596_601539969969332_928738922670365142_n

நாம் விரும்புகின்றோமோ இல்லையோ இந்த 21 ஆம் நூற்றாண்டில் இந்த உலகம் மிகவும் சுருங்கிவிட்டது. எங்கேயோ யாருக்கோ சண்டையென்றாலும் நமக்கும் சிக்கல்தான். எடுத்துக்காட்டாக ஆப்பிரிக்காவில் இரு நாட்டுக்கும் இடையில் போர் என்றாலும் அங்கிருந்து இங்கு வரும் மூலப்பொருட்கள் தடைபடும். மேலும் இங்கிருந்து ஏற்றுமதிச் செய்யப்படும் நமது பொருளுக்கான அந்நாட்டுச் சந்தையில் பொருள் விற்காது. அதனால் இங்குள்ள தொழில் நிறுவனங்கள் இடர்பாட்டுக்கு உள்ளாகும். இப்படி உலகம் பல வழிகளில் சுருங்கிவிட்டது. எங்கேயோ எதுவோ நடந்தாலும் நாம் இடருக்கு உள்ளாகின்றோம். இன்று படித்துவிட்டு இங்குள்ள விப்ரோ, இன்போசிசு அல்லது சிறுசேரியில் உள்ள எச்.சி.எல், டி.சி.எசு, சி.டி.எசு என எதோவொரு நிறுவனத்தில் வேலை செய்கின்றோம்.

நாம் திட்டப்பணிகளை அமெரிக்கா, கெனடா, ஐரோப்பா போன்ற நாட்டில் இருப்பவர்களுக்குச் செய்துகொடுக்கிறோம். என்னதான் இருந்தாலும் நாம் இந்த அளவிற்கு வந்ததற்குக் காரணம் இந்தக் குமுகம்தான் (சமூகம்). நாம் விரும்புகின்றோமோ இல்லையோ இந்தக் குமுகத்தின் ஒரு பகுதியாகத்தான் நாம் இங்கு உள்ளோம். நமக்கு யாரோ ஒருவர் தண்ணீர்க் கலனைக் கொண்டுவந்து தருகின்றார், யாரோ ஒருவர் பகிர்தானியில் (சேர் ஆட்டோ) அழைத்துச் செல்கின்றார், யாரோ ஒரு பேருந்து ஓட்டுநர் நம்மை ஓரிடத்தில் இருந்து இன்னொரு இடத்தில் பாதுகாப்பாக விடுகின்றார், அது நம் நிறுவனத்தின் பேருந்தாக இருந்தாலும் அந்த ஓட்டுநரும் நமக்கான ஒரு பணியைச் செய்கின்றார், உணவகத்தில் சாப்பிடுபவர்களாக இருந்தால் இந்தக் கடைகளில் இருக்கும் யாரோ ஒருவர்தான் நமக்குச் சாப்பாடு போடுகின்றார். நாம் படித்து வந்ததைப் பார்த்தாலும், யாரோ ஒரு பள்ளி ஆசிரியர்தான் நமக்கு எழுதப்படிக்கக் கற்றுக் கொடுத்திருப்பார், பின்னர்ப் பொறியியல் படிப்போ கணினிப் பயன்பாட்டு அறிவியலோ படிக்கும்போது அங்குள்ள விரிவுரையாளர்கள் நமக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்திருப்பார்கள். இப்படி ஒட்டுமொத்தக் குமுகத்தின் விளைபொருளாகத்தான் நாம் உருவாகியிருக்கின்றோமே தவிர, நாம் ஏதோ வானத்தில் இருந்து குதித்து வந்தவர்களோ அல்லது ஐரோப்பாவில் இருந்து உருவாகி வந்தவர்களோ கிடையாது. இங்கு இந்த மக்களின் உழைப்பில் இருந்துதான் நாம் ஆளாகி வந்துள்ளோம். அப்படியிருக்க அமெரிக்காவில் வரும் புயலைவிட ஐரோப்பாவில் ஏற்படும் யூரோ வீழ்ச்சியைவிட, நம் தமிழ்நாட்டில் உள்ள திருபெரும்புதூரில் வேலைசெய்யும் 40,000 பேருக்கு வேலை பறிபோனதென்றால் நாம் கண்டிப்பாகத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய கடமை இருப்பதனால்தான், தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை நிறுவனங்கள் இருக்கும் இந்தச் சோழிங்கநல்லூர் சந்தியில் இக்கூட்டத்தை நடத்துகின்றோம். இந்தக் கூட்டத்தை நடத்த இந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்கான முதல் காரணம் இதுதான்.

மேலும், நோக்கியா நிறுவனத்தில் 2008 ஆம் ஆண்டில் இருந்து வேலை செய்பவர்கள் பெரும்பாலானோர் 12 ஆம் வகுப்புவரை மட்டுமே படித்தவர்கள். இவர்களுக்குக் கைப்பேசிப் பொருட்களைப் பொருத்த (அசெம்பிளிங்) மட்டுமே தெரியும். இப்போது இவர்களை நாம் தெருவில் விட்டோம் என்றால் இவர்கள் இன்னொரு கைப்பேசி நிறுவனத்திற்குத்தான் வேலைக்குச் செல்லமுடியுமேவொழிய, 12 ஆம் வகுப்புப் படித்ததற்காக இவர்களுக்கு வேறு வேலை கிடைக்காது.

நம் கதையை எடுத்துக்கொண்டாலுமே, இங்குத் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் வேலை செய்யும் அனைவருமே தகவல் தொழில்நுட்பப் பொறியியல் படித்தவர்கள் அல்லது கணினிப் பிரவு மட்டுமே பத்தவர்கள் என்று சொல்லமுடியாது. இங்கே முதுகலைக் கணினிப் பயன்பாட்டைப் படித்தவர்கள் மட்டுமே உள்ளதாகவும் சொல்ல முடியாது. இங்கே பொறியியல் படிப்பின் மற்ற துறைகளான இயந்திரவியல், கட்டுமானப் பொறியியல், மின்னனுப் பொறியியல், மின்பொறியியல் எனப் பல பரிவுகளைப் படித்தவர்கள் இங்குவந்து மெயின்பிரேம் எனப்படும் பெருங்கணினியையோ, சி, சி++, சாவா போன்ற கணினி மொழிகளையோ, சோதனைசார்ந்த நுட்பங்களையோ படித்துத் தற்போது வேலை செய்கின்றனர். மின்பொறியியல் படித்துவிட்டுக் கடந்த ஐந்தாண்டுகளாகப் பெருங்கணினி சார்ந்த வேலை செய்த பின்னர், திடீரென்று அவருக்கு இளஞ்சிவப்புச் சீட்டைக் (பணி நீக்கத்திற்கான கொச்சை வழக்கு) கொடுத்துப் பணியில் இருந்து வெளியேற்றினால், திரும்பவும் அவர் பெருங்கணினி சார்ந்த பணியில்தான் வேலை செய்ய முடியுமேவொழிய, முன்புக் கல்லூரியில் படித்த மின்னாக்கி (செனரேட்டார்), நேர்மின்னொடி (டி.சி.மோட்டார்) போன்றவற்றில் வேலை செய்யும் தகுதியை ஏற்கனவே இழந்திருப்பார்.

எப்படி நோக்கியாவில் பணியை இழந்த ஒருவர் அதேபோன்ற ஒரு கைப்பேசியைப் பொருத்தும் நிறுவனத்தில்தான் பணிபுரியமுடியுமோ, அதேபோல்தான் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் பணியாற்றியவர் எந்தக் குறிப்பிட்டக் கணினி நுட்பத்தில் பணியாற்றினாரோ அதில்தான் வேலை செய்யமுடியுமேவொழிய, ஏற்கனவே என்ன படித்தார்களோ அதில் பணியாற்ற முடியாது.

மேலும் நோக்கியா நிறுவனத்தில் வேலை செய்தபோது அதன் ஊழியர்களுக்கு அப்பணிச் சொர்க்கம் போல இருந்தது. ஒரு சீறுந்து வந்து அவர்களைப் பணிக்கு அழைத்துச் செல்லும். காஞ்சிபுரம் போன்ற பகுதியில் இருப்பவர்கள் எல்லாம் வேலைக்குச் சென்று வந்தார்கள். அதேபோல நம் நிறுவனத்தில் இருந்து நமக்கும் காற்பதனி (ஏ.சி.) பொருத்தப்பட்ட பேருந்துகள் வரும், காற்பதனியுள்ள அலுவலகத்தில்தான் நாமும் வேலை செய்வோம். இந்தக் குமுகத்தில் இருக்கும் வங்கி ஊழியர்களைவிட, அரசு ஊழியர்களைவிட இப்படி ஒரு மேம்பட்ட வாழ்க்கை நமக்குக் கிடைத்துள்ளது. இதேதான் நோக்கியா ஊழியர்களுக்கும் கடந்த எட்டாண்டுகளாக நல்ல வாழ்க்கைக் கிடைத்தது. நோக்கியா ஊழியர்களை எப்படிக் கட்டாய விருப்ப ஓய்வில் வெளியேற்றினார்களோ, அதேதான் நமக்கும் நடக்கிறது. அதை நீங்கள் எங்கோ கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள், ஏதோ சி.டி.எசில் இருந்து நிறையபேரைப் பணியில் இருந்து வெளியேற்றுகின்றார்களாம், எந்த ஒரு திட்டப்பணியிலும் இல்லாதவர்களை வெளியே அனுப்புகின்றார்களாம் என்று கேள்விப்பட்டிருப்போம். உங்களது நண்பர்கள் சிலர் ஓரிரு திங்கள் எந்தத் திட்டப்பணியிலும் இல்லாமல் இருந்திருப்பர், அவர்களுக்குப் பத்தாண்டுப் பட்டறிவு இருந்தாலும் அவருக்குத் தகுதியான திட்டப்பணிகள் கிடைக்காததால், வேலையை விட்டுச்செல்வதாக நீங்களாகவே ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்புங்கள் என்று கேட்டுக்கொள்வார்கள். அவர் தானாகவே பணியில் இருந்து வெளியேறியதைப்போல அது நடந்திருக்கும். இப்படிப்பட்ட கதைகள் நண்பர்களுக்கோ, நண்பர்களின் நண்பர்களுக்கோ, வேறு யாருக்கோ நடந்ததாக் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். சிலநேரம் எக்கனாமிக் டைம்சு போன்ற நாளேட்டிலோ, வேறு எதிலோ ‘பேலி டெக்னாலசிசில்’ இருந்து 100 பேரை வெளியேற்றிவிட்டனர், ஆரக்கிள், ஐ.பி.ம். போன்ற நிறுவனத்தில் இருந்து பலரை வெளியேற்றப் போகின்றனர் எனப் பல செய்திகளைப் படித்திருப்போம்.

10636013_10203946534158244_4276702531023785940_n

நோக்கியா நிறுவனத்திற்கு என்னென்ன நடந்ததோ, அதே அச்சுறுத்தல்கள் நமக்கும் இருக்கின்றது. நமக்கும் நடந்துகொண்டுள்ளது. நோக்கியா சிக்கலில் குறைந்தபட்சம் பல ஒ அறிக்கை விடுகின்றன, இந்த நிறுவனத்தை மூடக்கூடாது, இவர்களுக்கு வேலை கொடுக்க வேண்டும் என்று பேசினார்கள். ஆனால் ‘பேலி டெக்னாலசிசில்’ இருந்து 100 பேரை வெளியேற்றியபோது யாருமே அறிக்கை விடவில்லை, யாருமே பேசவில்லை. நாமும் அதைக் கடந்து சென்றுவிட்டோம். தற்போது ஆரக்கிள் நிறுவனத்தில் இருந்து பலரை வெளியேற்றப்போவதாகச் செய்தி வந்துள்ளது. அப்படி வெளியேற்றும்போது, அதையும் நாம் கடந்து போகக் கூடியதாகத்தான் இருக்கும். யாரும் நமக்காக வந்து பேசக்கூடிய நிலைமை இருக்காது.

நோக்கியாவிற்கு ஏன் பேசினார்கள் என்றால், அவர்களுக்கென்று ஒரு தொழிற்சங்கம் இருந்தது. அவர்கள் போராட்டம் நடத்தினார்கள், அதனால் தங்களுக்கு ஒரு சிக்கல் இருக்கிறது என்பதை, தனக்கு வயிற்றுவலி இருக்கின்றது என்பதை உரக்கக் கத்திச் சொன்னார்கள். அதனால்தான் பலபேர் அவரகளுக்காகப் பேசினார்கள். அதனால்தான் நமக்கும்கூடத் தெரியவந்தது. அவர்கள் அதைப்பற்றி ஓர் ஆவணப்படமும் எடுத்துள்ளார்கள்.

ஆனால் நம் துறையில் இருப்பவர்களுக்கு யாருக்குமே தொழிற்சங்கம் கிடையாது. நமக்கு ஒரு சிக்கல் என்றால் யாரிடம் செல்ல வேண்டும் என்று தெரியாது. நமக்கு எதுவும் தெரியாது, யாரும் கிடையாது. இதை ஏன் சொல்கின்றேன் என்றால், நமக்கிருக்கும் முதலாவது சிக்கல் என்னவென்றால் – நீங்கள் டி.சி.எசிற்குச் சென்றால் நீங்கள் டி.சி.எசுக்காரன் (அசோசியேட்), இன்போசிசிற்குச் சென்றால் இன்போசிசியன் என்பார்கள். நம் யாருக்குமே நாம் ஒரு தொழிலாளி எனும் எண்ணமே கிடையாது.

நான் ஆக்சா காப்பீட்டுத் திட்டப்பணித் தொடர்பாகப் பாரீசு நகரத்துக்குச் சென்றிருந்தேன். அங்கு வேலை செய்துகொண்டிருந்தபோது, பிரஞ்சு நாட்டுத் தொழிலாளர் நலத்துறை அதிகாரி ஒருவர், என்னை வந்து விசாரித்தார். உங்களுக்கு ஒவ்வொரு திங்களும் வழங்கும் படிக்காசை (அலவன்சு) வங்கிக் கணக்கில் செலுத்துகின்றனரா அல்லது கையில் காசாகத் தருகின்றனரா எனக்கேட்டார். காசாகக் கையில்தான் தருகின்றனர் என்றேன். பிரான்சு நாட்டுச் சட்டப்படி அங்கு வேலைசெய்யும் ஒவ்வொருவருக்கும், படிக்காசையோ ஊதியத்தையோ கையில் தரக்கூடாது. ஓர் ஆறு திங்களுக்கும் கூடுதலாகப் பணிபுரியும் ஒவ்வொருவருக்கும் வங்கிக் கணக்கு மூலமாகத்தான் ஊதியத்தை வழங்க வேண்டும். இறுதியில் அந்த அதிகாரி சொன்னார், நான் உன்னை விசாரணைசெய்து குடைவதாக நினைக்காதே, உன் நிறுவனம் உனக்குச் சரியான ஊதியம் தருவதில்லை என்பதை நீ முதலில் உணரவேண்டும் என்றார். இப்படிக் காசைக் கையில் கொடுப்பதில் டி.சி.எசு. நிறுவனம் ஏமாற்று வேலையில் ஈடுபடுகின்றது என்பது தெரிந்தவுடன், இரண்டே நாட்களில் அங்கிருந்து வெளியேற்றித் தமிழ்நாட்டிற்கு, இந்தியாவிற்கு அனுப்பிவிட்டனர். இதுதான் நடந்தது.

இதில் செய்தி என்னவென்றால், அங்குத் தொழிலாளர் நலத்துறையில் இருந்து வந்து ஒருவர் விசாரிக்கின்றார். ஆனால் இங்குள்ள தொழிலாளர் நலத்துறைக்கும் நமக்கும் ஏதாவது தொடர்பு உள்ளதா? நாம் தொழிலாளிதான் என்று என்றாவது ஒருநாள் சிந்தித்திருக்கின்றோமா? யார் தொழிலாளி? தன் கையில் எந்தக்காசும் இல்லாமல், தன் உழைப்பை விற்று ஊதியம் பெறும் எல்லோருமே தொழிலாளிதான். நீங்கள் 20,000 வாங்கினாலும் சரி, 40,000 வாங்கினாலும் சரி, எச்.டி.எப்.சி. அல்லது ஐ.சி.ஐ.சி.ஐ. வங்கியில் உங்களுக்கான ஊதியம் போடப்பட்டாலும் சரி, ஏ.டி.எம். அட்டை (தானிக் காசாள அட்டை) வைத்திருந்தாலும் சரி, ஊழைப்பை விற்றுக் காசு வாங்கும் அனைவருமே தொழிலாளிதான்.

என் நண்பர் ஒருவர் பெல்சியம் சென்றிருந்தபோது, அங்கு அவருக்கு ஒரு துண்டறிக்கையைக் கொடுத்தனர். நாம் இங்கே இருந்து அங்குச் சென்று வேலை செய்வதால் அங்கேயிருக்கும் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு வேலை கிடைக்காமல் போகின்றது. அதற்காகத்தான் அவர்கள் அந்தத் துண்டறிக்கையைக் கொடுத்துள்ளனர் என்பதை வாங்கிப் படித்துத் தெரிந்துகொண்டார். ஐரோப்பாவிற்குப் பணிதொடர்பாகச் சென்றவர்களோ, அங்குத் தற்போது செல்ல இருப்பவர்களோ, இங்குள்ளவர்களோ தங்களிடம் நன்கு பழகும் ஐரோப்பிய வாடிக்கையாளரிடம் ‘நீங்கள் யார்’ என்று கேட்டுப்பார்த்தால் நான் ஒரு தகவல் தொழில்நுட்பவியலாளன் (ஐ.டி. புரபொசனல்) என்பார். அதில் எந்தப் பிரிவில் உள்ளீர்கள் என்று கேட்டால், நான் ஒரு தொழிலாளி என்பார். நான் எழுதித்தருகிறேன், அவர் கண்டிப்பாகச் சொல்வார். அஃது இலண்டனாக இருந்தாலும் சரி, பிராச்சு, பெல்சியம் என்று எந்தவூர் வாடிக்கையாளராக இருந்தாலும் சரி, அங்குள்ளவர்களில் மேலாளர்களைத் தவிர்த்து மற்ற அனைவரும் தம்மை ஒரு தொழிலாளி என்றுதான் சொல்வார்.

it_bl12_1425568f

ஆனால் இங்குள்ள சிக்கல் என்னவென்றால், நாம் ஒரு தொழிலாளி என்பதை உணரவியலாத நிலைமையில்தான் இத்துறை நம்மை வைத்துள்ளது. நான் தகவல் தொழில்நுட்ப ஊழியர், இந்த நிறுவனத்துக்காரன் என்றுதான் சொல்லிக்கொள்வோமே தவிர, நான் ஒரு தொழிலாளி என்று சொல்வதில்லை. இங்கு உள்ளத் தானி (ஆட்டோ) ஓட்டுநரைப்போல, இந்தப் பளுவுந்து (இலாரி) ஓட்டுநரைப்போல, அந்தப் பேருந்து ஓட்டுநரைப்போல, மேலும் இங்கு ஊழைப்பை விற்றுக் காசை ஈட்டும் எல்லோரையும்போல, நாமும் ஒரு தொழிலாளி என்கிற எண்ணம் இன்றுவரை நமக்கு இருந்தது இல்லை. முதலாவதாக, மிக அடிப்படையாக, நாம் ஒரு தொழிலாளி என்பதை உணராததால்தான், இந்த நிலையில் நாம் இருக்கின்றோம். ஆனால் இந்தியாவைத் தவிர உலகம் முழுவதும், ஐரோப்பாவிலோ அமெரிக்காவிலோ வேலை செய்கின்ற தகவல் தொழில்நுட்பத்துறையில் இருப்போருக்குத் தான் ஒரு தொழிலாளி எனும் உணர்வு இருக்கும். உலகம் சிறிய ஊராக மாறிவிட்டது என்போம். இலண்டன் நேரத்தில் இங்கே வேலைசெய்வோம், அமெரிக்க நேரத்தில் வேலைசெய்வோம், ஆனால் தான் ஒரு தொழிலாளி என்கிற உணர்வு மட்டும் இந்தியாவில் கிடையாது.

நீங்க தொழிலாளியெல்லாம் கிடையாது, அவர்கள் வேறு நீங்கள் வேறு என்பதுதான் நம்முடைய மனிதவள மேம்பாட்டு அதிகாரியால் சொல்லித்தரப்படுகின்றது. நிறுவனத்திற்குள் முதன்முதலாக உள்ளே நுழையும்போது சொல்லித்தரப்படும் அறிமுகப் பயிற்சியிலும் அப்படித்தான் சொல்லித்தரப்படுகின்றது. நீ வேறு, தெருவில் செல்லும் மற்றவர்கள் வேறு என்பதைத்தான் சொல்கின்றார்கள். நாம் என்ன உணரவேண்டியுள்ளது என்றால், நாம் காற்பதனி அறையில் வேலைசெய்கின்றோம் – எவ்வளவு ஊதியம் பெறுகின்றோம் என்பதையெல்லாம் தாண்டி, நாம் நம்முடைய மூளையைப் பயன்படுத்தி அங்குசில வேலைகளைச் செய்து ஊழியம் பெறும் ஒரு தொழிலாளி என்பதைத்தான் நாம் முதலில் உணர வேண்டியுள்ளது. நாம் யார் என்று தெரியாத, உணராத ஒரு பிரிவினராக, ஒரு கூட்டமாகத்தான் நாம் இன்று வாழ்ந்துகொண்டுள்ளோம்.

அடுத்ததாக, நாம் சிறியவர்களாக இருந்தபோது ‘கூடி வாழ்ந்தால் கோடி நன்மை’ என நன்னெறி வகுப்பில் படித்திருப்போம். ‘ஒன்றுபட்டால் உண்டு வாழ்வு, நம்மில் ஒற்றுமை நீங்கில் அனைவர்க்கும் தாழ்வு’ என்ற சுப்பிரமணிய பாரதியாரின் பாடலை எங்காவது படித்துப் பாடியிருப்போம், பேசிப் பரிசுகளைப் பெற்றிருப்போம், தேர்வில் எழுதியிருப்போம். மேலும் பல நன்னெறிக் கதைகள் எல்லாம் கேள்விப்பட்டிருப்போம்.

ஒரு வேடன் வலைவீசிப் பறவைகளைப் பிடித்துவிட்டான். அப்போது ஒவ்வொரு பறவையும் தனித்தனியாகப் பறக்க முயல்கிறது ஆனால் முடியவில்லை. பின்னர் எல்லாப் பறவையும் ஒற்றுமையாகச் சேர்ந்து முயலும்போது, அந்த வலையை அப்படியே தூக்கிக் கொண்டு பறந்து வெளியில் வந்துவிட்டன.

நான்கு மாடுகள் சேர்ந்தே சுற்றிக்கொண்டிருந்தன. ஒரு சிங்கம் அந்த மாடுகளை அடிக்க வரும்போது, அடிக்க முடியவில்லை. பின்னர் ஒவ்வொரு மாட்டையும் பிரித்து, தனித்தனியாக அந்த மாடுகளைச் சிங்கம் அடித்துவிட்டது.

இப்படிப்படக் கதைகளைச் சிறுவர்களாக இருந்தபோது கேட்டு வளர்ந்திருப்போம். பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும்போதும், அங்குள்ள நண்பர்களுடன் ஒரு குழுவாகவே சுற்றித் திரிந்திருப்போம். கல்லூரியில் படிக்கும்போதும், ஒவ்வொரு பிரிவில் படிக்கும் மாணவர்களும் ஒரு கூட்டமாகச் சுற்றிக் கொண்டிருந்திருப்போம். கல்லூரி முடிந்து இந்தத் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையில் நுழைந்த நாளில் இருந்து நாம் தனிமனிதர்களாகத்தான் உள்ளோம். ஒரு தனிமனிதனின் திறன் மதிப்பீடு, தனிமனிதனின் தொழில் வாழ்க்கை, தனிமனிதனின் வெளிநாட்டுப் பணிவாய்ப்பு என இங்கு நாம் தனிமனிதனாகத்தான் இருந்துகொண்டிருக்கின்றோம். இதற்கு முன்பு இருந்த பள்ளியிலோ, கல்லூரியிலோ ஒரு கூட்டமாக இருந்து பழகிவிட்டோம். ஆனால் இங்கு வந்த நாளில் இருந்து தனிமனிதனாகிவிட்டோம். நமது அனைத்துச் சிக்கல்களையும் தனியாகத்தான் சந்திக்க வேண்டும். எல்லாவற்றிலுமே நாம் ஒரு தனிமனிதனாக மாறிய ஒரு நிலைமையில்தான் நாம் இங்கு இருக்கிறோம். ஒரு பத்துப் பேர்க் கூடிநின்றுப் பேசமுடியாது. எங்கேயோ ஒருவருக்கு வேலை பறிக்கப்பட்டு வெளியில் போயிருப்பார். யாரோ ஒருவருக்குத் திறன் மதிப்பீட்டில் தனியாகப் பார்ப்பார்கள், என்னதான் குழுவாக வேலை செய்தாலும், திறனை மதிப்பிடும்போது மட்டும் தனிமனிதனாகத்தான் பார்க்கப்படுவீர்கள். தனிமனிதனாகத்தான் நாம் வாழ்கின்றோம்.

நாம் என்ன நினைக்கின்றோம் என்றால், இன்று நம்மிடம் வங்கியட்டை உள்ளது. நாம் பணியாற்றும் நிறுவனம் வழங்கிய நலக்காப்பீட்டுத் திட்டம் உள்ளது. நிறுவனம் கொடுக்கும் பேருந்திலோ, சீறுந்திலோ வந்து செல்கிறோம். நமக்கு எல்லா வசதிகளும் இருக்கின்றது என்று நினைக்கின்றோம். உண்மையிலேயே நாம் பாதுகாப்பாக உள்ளோம், நிறுவனத்தில் இருந்து வீட்டிற்குச் செல்லும்வரை பாதுகாப்பாக உள்ளோம், நமக்கு எந்தச் சிக்கலும் இல்லை, நமக்குத் தேவையான பணம் உள்ளது, ஒரு குறையும் இல்லை, வங்கிக் கடன் வாங்கி வீட்டைக் வாங்கிவிட்டோம். இப்படித்தான் நாம் நினைத்துக்கொண்டுள்ளோம்.

ஆனால் டி.சி.எசை விட்டு வெளியில் போகும் அதே சிறுசேரி தொழிற்பூங்கா வளாகத்தில்தான் உமா மகேசுவரி என்று ஒருவர் கொல்லப்பட்டார் என்பது நினைவிருக்கின்றதா? நடந்து ஏழு திங்கள் இருக்கும், கடந்த பிப்பிரவரியில் இது நடந்தது. அவர் வீடு மேடவாக்கத்தில் இருந்தது. வீட்டிற்குச் செல்ல நிறுவனத்தில் இருந்து வெளியில் வந்துவுடனேயே அது நடந்தது. அவர் கொல்லப்பட்டு நான்கைந்து நாட்கள் ஆகிவிட்ட பின்பு மிகவும் மந்தமாக அந்த வழக்கைக் காவல்துறையால் கையாளப்பட்டு, நான்கைந்து நாட்கள் கழித்துதான் அங்குள்ள புதரில் இருந்து உடலை எடுத்துப் போட்டனர். இதவே கல்லூரியாக இருந்திருந்தால், என்னடா இது நம்முடைய அறையில் உள்ள தோழியைக் காணவில்லையே என்று உடனேயே தெரிந்திருக்கும்.

மேலும் தற்போது ஒரு திங்களுக்கு முன்னர்ச் சிறுசேரியில் இருந்து செம்மஞ்சேரிக்குப் போகும் வழியில் ஆந்திராவைச் சேர்ந்த ஓர் ஊழியர் கொல்லப்பட்டார். அந்தப் பகுதியில் உள்ள சிலரால் மிரட்டிக் கொல்லப்பட்டுள்ளார். அப்படிப்பார்த்தால், நாம் நிறுவனத்தில் இருந்து வீட்டிற்குச் செல்லும் வரை கூடப் பாதுகாப்புக் கிடையாது. உமாமகேசுவரி கொல்லப்பட்டபோதாவது ஓர் ஆயிரம்பேர் ஒன்றுகூடி நின்று அழுதார்கள், போராட்டம் நடத்தினார்கள். ஆந்திராவைச் சேர்ந்தவர் ஒரு திங்களுக்கு முன்பு கொல்லப்பட்டார், அதற்காக யாருமே பேசவில்லை. முதலில் நாமே நமக்காகப் பேசவில்லை, பிறகு எப்படி வெளியில் இருந்து யாரோ வந்து பேசுவார்கள்? யாரும் பேசவில்லை.

10801854_618825008240828_6972351866263100321_n

நிறுவனத்தின் உள்ளேயாவது நமக்குப் பணிப் பாதுகாப்பு உள்ளதா? அடுத்த மூன்றாண்டில் இதே நிறுவனத்திலோ அல்லது வேறு எங்காவதோ வேலை செய்துகொண்டு இருப்போமா? இங்கே இருப்பவர்கள் அல்லது சாலை விளக்கைக் கடக்கக் காத்திருப்பவர்கள், இந்த வழியே செல்பவர்கள் உங்களில் யாருக்காவது அந்த உறுதி, நம்பிக்கை இருக்கின்றதா? இன்னும் மூன்றாண்டுகளில் இங்கே இப்படி இருப்போம் எனும் பொறுப்புறுதி உள்ளதா? பொருளாதார வீழ்ச்சி வருமா, வராதா? இரண்டாண்டுக்கு முன்பு வங்கித் தொடர்பான பணியில் ஈடுபட்டிருந்தவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும், யூரோவின் வீழ்ச்சி மிகவும் கடுமையாக இருந்தது. அவ்வளவுதான் கிரீசு வீழ்ந்துவிட்டது என்றனர், பின்னர் எக்கனாமிக்சு டைம்சைப் பார்த்தால் மீட்டுவிட்டனர் என்ற செய்தி வந்தது. அதன்பின் ஃசுபெயின் விழப்போகின்றது என்றனர், பின்னர் அதையும் மீட்டுவிட்டனர் என்றனர். இப்படித்தான் தொடர்ந்து செய்திகள் வந்தன.

மீண்டும் பொருளாதார வீழ்ச்சி வருமா? வந்தால் பணிப்பறிப்பு நடைபெறுமா? அண்மையில் நிறுவனத்தில் இணைந்தவர்களை முதலில் வெளியில் அனுப்புவார்களா? அல்லது பத்துப் பதினைந்தாண்டுகளுக்கும் மேலாகப் பணியாற்றுகின்ற மிகுதியான ஊதியம் பெறும், நிறுவனத்திற்குக் கூடுதலான செலவை ஏற்படுத்துவோரை முதலில் வெளியேற்றுவார்களா? என்பதுபோன்ற அச்சத்தோடுதான் நாம் உள்ளோம். அடுத்த மூன்று நான்கு ஆண்டுகள் கழித்து ஒரு வேலையில் இருப்போம் என்பதற்கான ஒரு பொறுப்புறுதி இருக்கின்றதா என்றால், கண்டிப்பாக இல்லை. இப்படிப்பட்ட நிலைமையில், தனிமனிதனாக இருந்து இச்சிக்கல்களுக்கு முகம் கொடுத்துவிடலாம் என நினைத்துக்கொண்டுள்ளோம், அதையும் நம்புகின்றோம்.

ஆக, நிறுவனத்திற்கு வெளியேயும் பாதுகாப்பு இல்லை, உள்ளேயும் பாதுகாப்பு இல்லை. எந்த ஒரு மனிதவள மேம்பாட்டுஅதிகாரியாவது, உங்களை ஏதோ ஒரு நாளில் நாங்கள் பணியை விட்டு நீக்கலாம் என்று கூறியுள்ளார்களா? அதற்குப்பின் உங்களை எப்படித் தகவமைத்துக்கொள்வது என்று எதாவது பயிற்சி வகுப்பு எடுத்துள்ளனரா? ஏதாவது கருத்துரை வழங்கப்பட்டதா? எதுவும் கிடையாது. நீங்க பணிவிலகல் மின்னஞ்சலை அனுப்பிவிட்டுக் கிளம்ப வேண்டும். உங்களுடைய அடையாள அட்டையை வாங்கிவைத்துக்கொண்டு வெளியில் அனுப்பிவிடுவர், அவ்வளவுதான். அதற்குப் பின்பு நீங்கள் எப்படி உங்களை மீட்டெடுக்கப் போகின்றீர்கள்? உளைச்சல், உளஅழுத்தம் ஏற்படும் அதனால் பல்வேறுவகையில் உடல் நலமில்லாமல் போகலாம். முன்பு 2000 ஆம் ஆண்டுகளில் பணியில் இருந்து நீக்கப்பட்டபோது, பலர் தற்கொலைச் செய்துகொண்ட செய்தியெல்லாம் பார்த்தோம். அந்த அளவிற்கு ஒரு வலுவற்ற ஒரு பிரிவாகத்தான் நாம் உள்ளோம்.

எந்தவொரு நிறுவனமும் உங்களைப் பணியில் இருந்து நீக்கியபின்பு என்னசெய்ய வேண்டும் என்பதற்கான பயிற்சியோ, கருத்துரைகளோ வழங்கியதில்லை. இதைப்பற்றி எந்த மனிதவள மேம்பாட்டு அதிகாரியாவது கூறியுள்ளாரா என்றால், இல்லை. அவர்களையும் குறைகூற முடியாது, அவர்களுக்கு அதற்காக ஊதியம் அளிக்கப்படவில்லை. அங்கு உள்ளவரை உங்களை எப்படித் தட்டித் தடவி வேலை வாங்கலாம் என்பதற்குத்தான் மனிதவள மேம்பாட்டு அதிகாரிகள் உள்ளனரேவொழிய, வேலையைப் பறித்து வெளியில் அனுப்பித் தெருவில் நிறுத்தும்போது உங்களை நீங்கள் எப்படிச் சமாளிக்க வேண்டும் என்பதைச் சொல்வதற்கு அவர்கள் இல்லை. அங்குள்ள மனிதவளத்தைப் பகிர்ந்தளிக்கும் துறையும் அப்பணியைச் செய்யாது. யாருமே அதைச் செய்யமாட்டார்கள், இதுதான் உண்மைநிலை.

உங்களைச் சுற்றியுள்ளவர்களில், உங்கள் அப்பா ஓர் அரசு ஊழியராக இருக்கலாம், அவருக்குச் சங்கம் இல்லையா? அல்லது நீங்கள் தானியில் சென்றால் அவரிடம் கேளுங்கள், அவருக்கும் ஒரு சங்கம் உள்ளது. முடிவெட்டுபவருக்குச் சங்கம் உள்ளது. வணிகர்களுக்குச் சங்கம் உள்ளது. துப்புரவுத் தொழிலாளிக்கு ஒரு சங்கம் உள்ளது. உழவர்களுக்குச் சங்கம் உள்ளது, உழவுத்தொழிலாளிகளுக்குச் சங்கம் உள்ளது. ஏன் முதலாளிகளுக்குக் கூடச் சங்கம் (எப்.ஐ.சி.சி.ஐ.) உள்ளது. இந்த நாட்டில் உள்ள, இந்தக் குமுகத்தில் உள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் சங்கம் உள்ளது. சங்கம் இல்லாத மனிதனே இல்லை எனலாம். எல்லோருக்கும் சங்கம் உள்ளது, நம்மைத் தவிர. ஒன்று காவல்துறையில் உள்ளவர்களுக்குச் சங்கம் கிடையாது, அடுத்து நமக்கும் சங்கம் கிடையாது. நம் இருவரைத்தவிர இந்தக் குமுகத்தில் உள்ள 95 விழுக்காட்டு மக்களுக்குச் சங்கம் உள்ளது. ஒரு கூட்டமாகத் தங்களை எப்படிப் பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும் எனும் எண்ணம் அவர்களுக்கு உள்ளது. நாம் மட்டும்தான் – நாம் வேறுபட்டவர்கள் என நினைக்கிறோம். எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் வேலை செய்யவேண்டும், வாடிக்கையாளருக்கு வேலையை முடித்துவழங்கிவிட வேண்டும் என்றுதான் சொல்லிக் கொடுக்கப்படுகின்றது. நீ வேறு, நீ வேறு, நீ வேறு. இப்படித்தான் சொல்லிக் கொடுக்கின்றனர்.

எந்த வகையிலும் நாம் வேறு அல்ல. எல்லோரையும் போல நாம் சாப்பிட்டாக வேண்டும். எல்லோரையும் போல நமக்கும் குடும்பம் உள்ளது. எல்லோரையும் போல நமக்கு வாழ்க்கையிருக்கு, எல்லோரையும் போல வேலை வேண்டும், உழைத்தால்தான் நாமும் மற்றவர்களைப்போல வாழ முடியும். எந்த வகையிலும் நாம் வேறுபட்டவர்கள் கிடையாது. ஆனால் நாம் வேறு என்றுதான் நினைத்துக்கொண்டுள்ளோம்.

முதலில் நாம் உணரவேண்டியது, நோக்கியாவின் கதையைப் பார்த்துத்தான். அதாவது நம்முடைய சொந்த வாழ்க்கையில் நடப்பதில் இருந்துதான் நாம் படிப்பினையைப் பெற வேண்டும் என்பதில்லை. நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் ஆயிரக்கணக்கான நிகழ்வுகளில் இருந்து படிப்பினைகளைப் பெறலாம். தலைக்கவசம் போடாமல் வண்டி ஒட்டுகின்றவர், நேர்ச்சிகளைப் (விபத்து) பற்றியெல்லாம் செய்தித்தாளில் படிப்பார். ஆனால் அவர் என்ன நினைப்பார் என்றால், இதெல்லாம் யாருக்காவது நடக்கும், நமக்கு நடக்காது என்று நினைப்பார். தலைக்கவசம் போடாமல்தான் வண்டி ஓட்டிக்கொண்டு செல்வார். நம் தெருக்களில் புகைப்பிடிப்பவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்றால், அந்தப் பெட்டியிலேயே எழுதியிருந்தாலும்கூடப் புற்றுநோய் மற்றவர்களுக்கு வரும், நமக்குவராது. இப்போது நாம் என்ன நினைக்கின்றோம் என்றால், எங்கேயோ நமக்குத் தெரியாதவர்களுக்கு வேலை பறிக்கப்படுகின்றது. யாரோ ஒருவர் வெளியில் போகின்றார்.

இங்கே பல நூறாயிரம்பேர் வேலை செய்கின்றனர். பழைய மாமல்லபுரம் சாலைப்பகுதி, அம்பத்தூர், மகேந்திரா சிட்டி உள்ளிட்ட இடங்களை எடுத்துக்கொண்டால், சென்னை மாநகரத்தில் மட்டும் பல நூறாயிரம்பேர் பணிபுரிகின்றனர். ஒவ்வொருநாளும் சிலரது வேலையாவது பறிக்கப்படுகின்றது. ஆனால் அது யாருக்கோ நடக்கும், நமக்கு நடக்காது என்பதுதான் ஒவ்வொருவரும் நம் உள்ளத்தில் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையாக உள்ளது. ஆனால் அஃது உண்மையில்லை. நம்மைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றால், நாம் ஒரு தொழிலாளி என்பதை முதலில் உணர வேண்டும். எல்லோரையும்போல் நாமும் ஒரு தொழிலாளி, நாமும் உழைப்பை விற்றுத்தான் ஊதியம் பெறுகின்றோம் என்பதை நினைக்க வேண்டும். நாம் எந்த வகையிலேயும் சொர்க்கத்தில் இருந்து குதித்து வந்த ஆட்கள் கிடையாது. நாம் எப்படிக் கூடி நின்று நம்மைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளப் போகின்றோம் என்பதை எண்ணிப்பார்க்க வேண்டும்.

முதலில் நம் இருக்கையருகில் இருப்பவர்களிடம் இருந்து தொடங்கலாம், நம் திட்டப்பணியில் உள்ளவர்களிடம் இருந்து தொடங்கலாம், நம்முடைய வாடிக்கையாளர் பிரிவில் (அக்கவுண்ட்) இருந்து தொடங்கலாம், பின்னர் நம் கட்டடத்தில் இருந்து தொடங்கலாம், அதன்பின்னர் நம்முடையத் துறை நிறைந்திருக்கும் சென்னைப் பகுதியான பழைய மாமல்லபுரம் சாலையில் இருந்து தொடங்கலாம். இதுபோல எப்படி நம்மை ஒன்றுபடுத்திக்கொண்டு பாதுகாத்துக்கொள்வது என்பதுபற்றி நாள்தோறும் தூங்குவதற்கு முன்பு ஒரு மணித்துளியாவது சிந்திக்க வேண்டியது இன்றியமையாதது என நினைக்கின்றேன். அப்படியென்றால்தான் நாமும் நம்மைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள முடியும். நம்மைப் பாதுகாத்துக்கொள்வதின் மூலம் இந்தக் குமுகத்திற்கும் பயனுள்ளவர்களாக ஆகமுடியும் என்பதை உணர்ந்து நாம் செயல்படவேண்டும்.

உரைத் தட்டச்சு – மறத்தமிழன்
இளந்தமிழகம் இயக்கம்

About மறத்தமிழன் கன்னியப்பன்

One comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*